Türkçede kime ait olduğu -(i)m, -(i)n, -(s)i, -(i)miz, -(i)niz, -(l)eri ekleriyle gösterilir.
| Kişi | ev (ünsüz) | araba (ünlü) | kitap | Ses |
|---|---|---|---|---|
| Ben | evim | arabam | kitabım | |
| Sen | evin | araban | kitabın | |
| O | evi | arabası | kitabı | |
| Biz | evimiz | arabamız | kitabımız | |
| Siz | eviniz | arabanız | kitabınız | |
| Onlar | evleri | arabaları | kitapları |
| Türkçe | Ses |
|---|---|
| Bu benim çantam. | |
| Annen nerede? | |
| Onun evi çok büyük. | |
| Bizim okulumuz eski ama temiz. | |
| Sizdeki anahtar bende mi? | |
| Onların arabası kırmızı. | |
| Zeynep'in kardeşi lise öğrencisi. | |
| Telefonum nerede? | |
| Adın ne? | |
| Masanın üstünde çantası var. |
Zeynep'in odası küçük ama düzenli. Masası pencerenin yanında. Kitaplığında yüzlerce kitap var. Duvarında üniversitedeki fotoğrafı asılı. Yatağının üzerinde kedi şeklinde bir yastığı var.
Bilgisayarı yeni, telefonu eski. Çantası her zaman kapının yanında duruyor çünkü her sabah erken çıkıyor. Kardeşi Murat'ın odasıyla bir ortak duvarı var. Murat geç saatlere kadar müzik dinlediğinde Zeynep hiç sevinmiyor.
Bizim evimiz İstanbul'un Kadıköy ilçesinde. Annemin mutfağı çok büyük ve her zaman temiz. Babamın çalışma odası küçük ama kitaplarla dolu. Kardeşimin odası ise her zaman dağınık.
Evimizin balkonu Boğaz'a bakıyor. Sabahları ailemizin en sevdiği yer orası. Annemin kahvesi, babamın gazetesi, benim kitabım. Herkes balkonunu çok seviyor. Komşularımız da aynı manzaraya sahip ama bizim balkonu daha geniş.